خسته از خنده های اجباری
من خستگیم را در دل و دلم را در خنده های اجباری پنهان میکنم
بازهم دل,آشفتگی های همیشگی را تکرار میکند آرام آرام بازهم ابری میشود این دل ناآرامم دوباره باریدن میخواهم از آن باریدنهای بی بهانه پس ببار باران تا خیس شود ورق ورق این خاطرات ترک برداشته ببارتا صدایت تنهاییم را قلقک دهد ببار و نوازش کن این خسته تنم را اما ای دل بارانی این را بدان تنهاییم آنقدر دست نیافتنی است که حتی اگر دریا شوی بازهم از آن بالا یک چاله ی کوچک آبی هستی پس با احساس ببار و تنهاییم را جدی بگیر محمد
یا حق کلافه شده ام از این شبهای پر از یلدا شب که میشود پریشان میشوم شب که میشود دلتنگی شروع میشود شب که میشود انگار غمهایم را بیدار میکنند در میان این همه شب بودن دلم اسیر یک حس غم آلود شده است حسی پر از کلافه بودن حسی پر از احساس بی قراری شب نشینی میکنم با خودم میخواهم غرق شوم در اندیشه هایم اما نمیشود هرچه میخواهم به اعماق بروم بالاتر میمانم این بغضهای لعنتی محال است مجال غرق شدن بدهند روی بغضهایم غلت میخورم سرگیجه میگیرم و غمهایم را بالا می آورم هیچ مسکنی جز سکوت ندارم پس سکوت میکنم تا شبهایم خط خطی نشوند محمد یا حق دلی پر از حرفهای ناگفته ذهنی خالی از آرزو دستان بی دست دردهای گندیده آشناهای تبر به دست پهلوی زخمی صدای گرفته در پس اینها مجالی برای فریاد نیست فرو میبرم این فریاد تلخ را و تیشه میزنم بر ریشه های پلاسیده به پرندگان بگویید آسمان ذهنم جای خوبی برای پرواز نیست اینجا قفلهای ذهنم بدون کلید است دیوار ذهنم بی رمق شده است تکیه ندهید زیر آوار میمانید محمد
یا حق
درگير , خسته و وامانده مجالي براي آرامش ندارم مثل مرده ي متحرك فقط رد پا به جا ميگذارم سكوتهاي مداوم شب هاي دلتنگي همه و همه به من وابسته شده اند هر روز شكسته تر ميشوم دل سوخته تر غريبتر بي كستر تنهاتر اين چه رسمي است اي غم كمي انصاف داشته باش بال و پر شكسته را قدرت پرواز نيست پس بيهوده سنگ نيندار دردت را خواهم كشيد حتي اگر سنگت بزرگتر از دلم باشد پس سنگ نينداز و تنهاییم را نتکان محمد شكسته شده ام در لا به لاي آهنگ غمگين اين زندگي بدون احساسي براي فردا بدون خاطرات باراني هر روز دلم را به بهانه اي ورق ميزنم تا شسته شوم تا ارام شوم آرام مثل كودكي حالا كه بزرگ شده ايم دلتنگيم اي كودكي سا يه ات را بفرست اينجا آفتاب ما سايه ندارد اينجا احساس , بوي گم شدن ميدهد اينجا باران بوي سنگ و سيمان ميدهد من بوي خاك باران خورده را ميخاهم کاش میدانستیم رویای بزرگ شدن خوب نبود پس سايه ات را بفرست محمد سالهاست بر كمر ميكشم غرور درون خورم را بدون مجالي براي آرميدن بدون شانه هايي كه چشمانم را كوك كند تا خالي شوم اما نمي شود مدتهاست پرم ميشوم از تهي بودنها مانند بادكنكهاي پريشان ولي اين جا در شهر من باد كنكها را رها ميكنم اما پرواز نمي كنند دل كه پر شد از تهي بودن پرواز برايش معنايي ندارد پس مينشينم با بادكنكهايم و خودم را خاكي ميكنم پرواز را بايد خاكي بود آن بالا مالكي دارد او خريدار خاكيهاست محمد یا حق بازهم برایم باران میبارد و من مثل همیشه خسته ,غمگین ,تنها قدم میزنم خیس - خیـــــــــــــــــس شده ام قطره های باران صورتم را رو به زوال فرار میکنند هر چه شدیدتر می شود منهم محکمتر قدم میکوبم میلرزم نیمکتی خیس مرا انتظار میکشد مینشینم به اسمان نگاه میکنم صدای غرشش مرا پریشان کرده است انگار بغض اسمان ترک برداشته اشکهایم را میان بغض اسمان گم کرده ام ای باران کمی آرامتر تن خسته را شلاق روا نیست محمد
| Design By : RoozGozar.com |
==================
کوچکترین دعا برای بزرگترین آرزو
اللهم عجل لولیک الفرج
==================
==================
با سلام
محمد هستم 22ساله از تبریز
اینجا خلوت من است
آهسته قدم بگذار
نترسید تنهاییم واگیر ندارد
=================
پروفايلم فعاله
http://mryszh.blogfa.com/profile/
مطالبي كه پايينش اسم خودم باشه رو خودم مي نويسم
دير به دير اپ ميكنم اما هرروز نظرات رو چك ميكنم
ايجاد وبلاگ:سال87
==============
باز امشب غزلی کنج دلم زندانیست
آسمان شب بی حوصله ام طوفانیست
هیچ کس تلخی لبخند مرا درک نکرد
های های دل دیوانه من پنهانیست
------------------------------
چه ساده بودم آن هنگام که می پنداشتم ترکیدن باد کنک آبی من ناگوارترین حادثه ی عالم است
---------------------------------
ساعت ها را بگذاريد بخوابند، بيهوده زيستن را نيازي به شمردن نيست
---------------------------------
از میان کسانی که برای دعای باران به تپه ها می روند تنها آنهایی که با خود چتر به همراه می برند به کار خود ایمان دارند
----------------------------------
در گذرگاه زمان
خیمه شب بازی دهر
با همه تلخی و شیرینی خود می گذرد
عشق ها می میرند
رنگ ها رنگ دگر می گیرند
و فقط خاطره هاست
که چه شیرین و چه تلخ
دست نا خورده به جا می مانند
------------------------------
عشق کليد شهر قلب است به شرط آنکه قفل دلت هرز نباشد که با
هر کليدي باز شود
-------------------------------
شاید آن روز که سهراب نوشت تا شقایق هست زندگی باید کرد خبری از دل پر درد گل یاس نداشت باید اینجور نوشت... هر گلی هم باشی چه شقایق چه گل پیچک و یاس زندگی اجبارست...
-----------------------------
در دلم آرزوی آمدنت می میرد
و میان من و تو فاصله جا میگیرد
من در این دشت جنون تنهایم
من از این فاصله ها بیزارم
و دراین گستره فاصل ها می میرم
من میان شب و روز
در تن خشک زمین
من میان صحرا
و میان جنگل
همه جا یکه و تنها
خسته از جور زمان
با تنی خورده به جان زخمی چند
میزنم بانگ که وای
هستی ام رفته بباد
ضجه ام را که شنید ؟
جای دل ، تنگ تر از مشت منست
قصه آمدنت باد هواست
با تو بودن دگرم چون رویاست
نفسم می گیرد
می گشایم نفسی پنجره را
تا تمامیت تن خود را به هوا بسپارم
------------------------------------
یاد من باشد تنــــــهاییم را برای خودم نگه دارم
و بــــــغض های شــبـانه ام را برای کسی بازگو نکنم
تا ترحم دیگران را با اظهار علاقه اشتباه نگیرم
یاد من باشد که فقط برای ســایـه ام بنویسم
-----------------------------
نمی دانم پس از مرگم چه خواهد شد
نمی خواهم بدانم كوزه گر از خاك اندامم چه خواهد ساخت
ولی آنقدر مشتاقم كه از خاك گلويم سوتكی سازد
گلويم سوتكی باشد به دست كودكی گستاخ و بازيگوش
و او يكريز و پی در پی
دم گرم خودش رادر گلويم سخت بفشارد
و خواب خفتگان خفته را آشفته تر سازد
بدينسان بشكند دائم سكوت مرگبارم را.
--------------------------------
صدایم از انعکاس سلام های فروریخته
در اوقات آینه می لرزد
سالهاست لبریز از بهانه بهار
به تکلیف برهوت و تنهایم گریسته ام
و سالهاست پشت خالی روزگار
به انتظار رویش سبز این اعتماد گریسته ام
سالهاست می گریزم
از حوصله زرد این حصار
و هنوز
پر از تنهایی
خویشم......
-------------------------------
دلهاي پاك خطا نمي كنند فقط سادگي مي كنند، امروز سادگي پاكترين خطاي دنياست...
----------------------------------
وقتی همه چیز برایت رنگ می بازد
وقتی به یکباره سفیدیها محو می شوند
و جای خود را به سیاهی می دهند
وقتی عشق تنهایت می گذارد
وقتی غم مدام خانه دلت را می کوبد
وقتی تنهایی لحظه ای رهایت نمی کند
آیا راهی جز سکوت باقی می ماند ؟؟؟
پرستوی مهاجر بودن هم عالمی دارد !!!
------------------------------------
انگشتت را
هرجای نقشه خواستی بگذار
فرقی نمیکند
تنهایی من
عمیقترین جای جهان است
و انگشتان تو هیچ وقت
به عمق فاجعه پی نخواهند برد.
---------------------------
من تو را دوست دارم.. دیگری تو را دوست دارد.. دیگری دیگری را دوست دارد.. و این چنین است که ما تنهاییم..
------------------------------------
خداوندا تو میدانی که انسان بودن وماندن دراین دنیا چه دشوار است چه زجری میکشد ان کس که انسان است واز احساس سرشار است
