وقتی دنیا برایم یک نیمکت یکنفره می شود

 

وقتی حسی بارانی  درگیرم می کند

وقتی هر قطره ی باران چشمانم را خیره می کند

وقتی صدای  باران با  روانم  بازی می کند

وقتی اشکهایم را زیر باران گم  میکنم

وقتی بوی باران پریشانم  می  کند

وقتی دنیا برایم  یک  نیمکت یکنفره می شود

وقتی میفهمم هیچ  خیابانی تحمل قدمهای خسته  ام را ندارد

تازه متوجه میشوم تنهاتر از همیشه هستم

ای کاش این هوا به جای این همه بغض

 چیزی برای گفتن داشت

اما

فقط طعنه میزند این هوای دلگیر

دو  نفره بودنش را  به رخم میکشد

تقصیر من چیست که در این دنیای به این شلوغی

هیچ وقت

هیچ کجا

هیچ کسی

برایم نهالی نکاشته است

محمد

یا حق

خودم را در بند خلوتم رها میکنم

 

 

مدتی است اسیر هیاهوی درونم شده ام

ستاره های پریشان دلم روز و شبشان را گم کرده اند

موجهای پرتلاطم تنهایی در اعماق وجودم ارتفاع گرفته اند

ابرهای تیره یدک میکشند بغضهای بی صدایم را

آری اسیر هیاهوی درونم هستم

با زنجیرهایی که هیچوقت بسته نبودند

باز بودن زنجیر اسارت یعنی

 فرار کردن

برای رسیدن به آزادی

اما

فرار آزادی نیست

فرار تنها دویدن به دور اسارت است

پس میمانم با این هیاهو

تا شاید گم شود صدای زنجیرهای خسته

میمانم و  چشمانم را میبندم

  خودم را در بند خلوتم رها میکنم

اکنون

دستانم باز

آسمانم ابری

چشمانم بسته

وقتش رسیده است منت باران بکشم

ببار ای باران

ببار

محمد

یا حق

خاطرات ترک برداشته

بازهم دل,آشفتگی های همیشگی را تکرار میکند

 

آرام آرام بازهم ابری میشود این دل ناآرامم

دوباره باریدن میخواهم

از آن باریدنهای بی بهانه

پس ببار باران

تا خیس شود ورق ورق این خاطرات ترک برداشته

ببارتا صدایت تنهاییم را قلقک دهد

ببار و نوازش کن این خسته تنم را

اما ای دل بارانی

این را بدان

تنهاییم آنقدر دست نیافتنی است که

حتی اگر دریا شوی

بازهم از آن  بالا

یک چاله ی کوچک آبی هستی

پس با احساس ببار

و تنهاییم را جدی بگیر

محمد

---

 

یا حق

سکوت میکنم تا شبهایم خط خطی نشوند

کلافه شده ام از این شبهای پر از یلدا

شب که میشود پریشان میشوم

شب که میشود دلتنگی شروع میشود

شب که میشود انگار غمهایم را بیدار میکنند

در میان این همه شب بودن

دلم اسیر یک حس غم آلود شده است

حسی پر از کلافه بودن

حسی پر از احساس بی قراری

شب نشینی میکنم با خودم

میخواهم غرق شوم در اندیشه هایم

اما نمیشود

هرچه میخواهم به اعماق بروم بالاتر میمانم

این بغضهای لعنتی محال است مجال غرق شدن بدهند

روی بغضهایم غلت میخورم

سرگیجه میگیرم

و غمهایم را بالا می آورم

هیچ مسکنی جز سکوت ندارم

پس سکوت میکنم

تا شبهایم خط خطی نشوند

محمد

یا حق

دیوار ذهنم بی رمق شده است

دلی پر از حرفهای ناگفته

ذهنی خالی از آرزو

دستان بی دست

دردهای گندیده

آشناهای تبر به دست

پهلوی زخمی

صدای گرفته

در پس اینها

مجالی برای فریاد نیست

فرو میبرم این فریاد تلخ را

و تیشه میزنم بر ریشه های پلاسیده

به پرندگان بگویید آسمان ذهنم جای خوبی برای پرواز نیست

اینجا قفلهای ذهنم بدون کلید است

دیوار ذهنم بی رمق شده است

تکیه ندهید

زیر آوار میمانید

محمد

 

یا حق

 

 

بال و پر شكسته را قدرت پرواز نيست

 

درگير , خسته  و وامانده

مجالي براي آرامش ندارم

مثل مرده ي متحرك فقط رد پا به جا ميگذارم

سكوتهاي مداوم

شب هاي دلتنگي

همه و همه

به من وابسته شده اند

هر روز شكسته تر ميشوم

دل سوخته تر

غريبتر

بي كستر

تنهاتر

اين چه رسمي است

اي غم كمي انصاف داشته باش

بال و پر شكسته را قدرت پرواز نيست

پس بيهوده سنگ نيندار

دردت را خواهم كشيد

حتي اگر سنگت بزرگتر از دلم باشد

پس سنگ نينداز

 و تنهاییم را نتکان

 محمد

سايه ات را بفرست

شكسته شده ام در لا به لاي آهنگ غمگين اين زندگي

بدون احساسي براي فردا

بدون خاطرات باراني

هر روز دلم را به بهانه اي ورق ميزنم تا شسته شوم

تا ارام شوم

آرام مثل كودكي

حالا كه بزرگ شده ايم دلتنگيم

اي كودكي سا يه ات را بفرست

اينجا آفتاب ما سايه ندارد

اينجا احساس , بوي گم شدن ميدهد

اينجا باران بوي سنگ و سيمان ميدهد

من بوي خاك باران خورده را ميخاهم

کاش میدانستیم رویای بزرگ شدن خوب نبود

پس

سايه ات را بفرست

محمد